Mama

Zwangerschap Column 3

zwangerschap

Afgelopen donderdag mocht ik weer op controle in het ziekenhuis en we zouden de keizersnede gaan inplannen. Dit vond ik dan ook best wel spannend want dat betekend dat het vast staat wanneer ik ga bevallen en kan ik dingen gaan regelen voor Mitch. Als onze kleine man zich natuurlijk niet nog spontaan vanzelf aandient. Nadat dit allemaal geregeld was, we een plandatum hebben, de opvang voor Mitch hebben geregeld en Bas natuurlijk vrij heeft van zijn werk (ook niet onbelangrijk) was het grootste gedeelte nu helemaal klaar. Tijd voor een ‘lean back’. Toen begon ik met piekeren en ik hoop en denk dat meerdere mama’s mijn pieker momentjes misschien wel herkennen.

Reactie van Mitch?

Mijn hersenen begonnen met malen. Ineens kreeg ik het besef hoe het ook allemaal gaat veranderen voor onze Mitch. Hoe zal hij reageren op de komst van zijn nieuwe broertje. Hij heeft het veel over de baby dus ik denk dat hij ergens de grote verandering wel voelt aankomen, maar toch. Waar ik nu best tegen op zie is dat ik ook direct drie nachtjes weg ben. Mama is er niet en als ik dan eindelijk thuis kom, kom ik met een nieuwe baby en kan ik nog steeds niet stoeien met hem i.v.m. de wond van de keizersnede. Natuurlijk stelt iedereen mij gerust met de tekst ‘joh het komt vast allemaal goed, dat gaat vanzelf’, maar toch kan ik het nog niet echt loslaten.
Ik vind het spannend! En ik ga hem uiteraard ook nog eens missen. Dit klinkt waarschijnlijk ontzettend dramatisch maar zo bedoel ik het niet. Ik denk dat elke mama toch wel wat angsten van te voren heeft gehad over de aandachtsverdeling tussen de baby die nog geboren moet worden en de ‘oudste’.
Hoewel ik het idee dat ik de eerste drie dagen heb met mijn nieuwe kleine man om hem te leren kennen en hem die eerste belangrijke momenten alle liefde en aandacht kan geven wel prettig vind. Dit heb ik bij de geboorte van Mitch echt ontzettend gemist.

Drukte?

Ik probeer me niet al teveel druk te maken over hoe onze 2e kleine man het zou doen. Mitch was een superzoete baby die bijna geen kick gaf. Zal onze tweede man ook zo zoet zijn, of zal ik daar mijn handen vol aan hebben? Hoe moet ik dat dan doen met Mitch? Zodra ik hier over begin te piekeren probeer ik dit wel direct weer los te laten. Het heeft namelijk echt totaal geen nut, omdat ik dit echt pas kan weten zodra onze kleine man geboren is. Totaal nutteloos dus, maar ik ontken niet dat het af en toe door mijn hoofd spookt. Je hoort verschillende verhalen over hoe het krijgen van een tweede word ervaren. De een zegt ‘je komt echt handen tekort en je bent doodop’ en de ander zegt ‘de eerste was veel heftiger dan de tweede, je hebt al veel meer ervaring’. Ik probeer het zelf positief te bekijken en maar een beetje aan het laatste vast te houden. Toen Mitch geboren werd heb ik best een heftige tijd gehad en was ik echt nog niet op de plek waar ik nu ben. Mijn voornemen is om het maar op me af te laten komen en proberen ook mezelf goed onder de loep te blijven houden. Maar uiteraard schieten deze dingen nog wel eens door mijn hoofd.

Vermoeidheid?

Onze Mitch word nog regelmatig wakker ’s nachts. Soms heeft hij gewoon een nachtangst of een enge droom en soms heeft hij dorst. Gelukkig slaapt hij in de middag nog wel 1,5 tot 2 uurtjes. Eerlijk gezegd vind ik dit heel prettig omdat ik dan zelf even kan bepalen wat ik met deze tijd doe. Voor mijn zwangerschap deed ik dan vaak het huishouden of keek even ontspannen een serie. Nu ik zwanger ben duik ik er gezellig naast en slapen we samen lekker in de middag. Doordat we niet wisten hoe we na de geboorte van Mitch moesten handelen in de nachten hebben we hem tot ongeveer 2,5 maand elke 3 uur een voeding gegeven. Ik zocht me suf op google en las de engste verhalen over voedingen overslaan. Dit gaat mij niet gebeuren dacht ik. Dat dit alleen maar voor de eerste week a 10 dagen gold dat wist ik toen nog niet. Ik weet dus eigenlijk niet echt wat een doorslaper is. Ik hoop dat ik het ritme van onze kleine zo kan aanpassen dat we allemaal nog even lekker kunnen slapen in de middag en iedereen nog een beetje aan zijn rust toekomt. Het is algemeen bekend dat niemand opknapt van extreme vermoeidheid. Daar maak ik me dan soms ook best zorgen over.

Herstel?

In de vorige column was te lezen dat mijn herstel na de vorige keizersnede niet geheel vlekkeloos is verlopen. Hoe zal dit nu zijn? Ik ga van het positieve uit en heb daarom de bewuste keuze gemaakt om sowieso een keizersnede te laten uitvoeren om een eventuele spoedkeizersnede te voorkomen. Ik heb hier het idee bij dat het herstel hierdoor wat sneller zal gaan. Maar het is en blijft een behoorlijke operatie. Ik hoop dat ik dit keer beter en fijner zal herstellen. Bas is 14 dagen vrij en kan dus veel doen en er ook zijn voor Mitch. Ik hoop dat ik zelf na die 14 dagen al behoorlijk ben opgeknapt en in ieder geval lekker kan wandelen met de jongens en dat ik me niet extreem vermoeid voel of nog veel pijn heb waardoor ik de zorg van de jongens veel uit handen moet geven. Dit is iets wat ik namelijk absoluut niet zie zitten.

Relatie?

Toch ook niet een geheel onbelangrijk punt is onze relatie. Dit is niet zozeer een angst maar ik weet wel dat vermoeidheid sneller tot discussies en soms wel ruzie’s kunnen leiden. Of je hebt ieder een eigen idee wat beter is voor de baby of voor Mitch. Kom je überhaupt nog toe aan elkaar of is het daar te druk voor? Ik weet zeker dat Bas en ik hier enorm sterk in staan maar het is toch een beetje spannend. Bij Mitch hebben we ook erg lang gewacht met echt een date samen plannen en even echt samen de deur uit te gaan. Nu heb ik besloten om dit dan ook wel sneller in te voeren. Onze eerste date staan dan ook al vast in augustus en gaan de kindjes lekker even naar familie.

 

Veel van deze pieker momenten zijn maar moment opnames. Ik weet dat we dit allemaal zullen gaan meemaken als de baby er uiteindelijk is en dan kan ik er pas wat van vinden en weten hoe het zal zijn. Het is en blijft alsnog een enorme verandering om uitbreiding in je gezin te hebben en ik geloof dat elke mama hier wel dingen spannend aan vind. Over drie weken zullen we het weten en dan zal ik er uiteraard een vervolg op schrijven hoe ik dit nu ervaar.

 

Veel liefs Cheryl

Please follow and like us:
No Comments
Previous Post
24/04/2017
Next Post
24/04/2017

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
wpDiscuz

Enjoy this blog? Please spread the word :)